Wilt u reageren, stuur dan even een email naar info@deweek.net

Dubbel de pisang


 
Er gaat hier vrijwel geen dag voorbij of er komt wel weer een nieuw corruptieschandaal aan het licht. Je zou denken dat er een moment komt dat je eraan went. Maar bij Frederick is dat dus niet het geval. Telkens kan hij zich weer opwinden om zoveel onbeschaamdheid. Om de ongelofelijke arrogantie van een zootje half opgeleiden.
 
In alle bestuurlijke niveaus en bij alle partijen in Spanje teelt de corruptie welig. Maar de absolute kampioen is de PP in de deelstaat Valencia. Wat die in de periode dat ze de absolute meerderheid hadden in het Valenciaanse parlement hebben uitgehaald toont weer eens aan dat de realiteit altijd de fantasie overtreft.
 
Er is geen gebeurtenis waarbij niet een heel aantal PP-ers tot aan de ellebogen in de schatkist graaiden. De Formule I, de America’s Cup, het bezoek van de paus, om maar een paar van de belangrijkste te noemen, hebben de belastingbetaler een vermogen gekost. En een flink deel daarvan vloeide in de zakken van de politieke leiders.
 
Doordat ze zich onkwetsbaar waanden, in combinatie met een mateloze hebzucht, werden ze onvoorzichtig. En zo kon het gebeuren dat ze bij tientallen tegelijk betrapt werden. Dat leidde weer tot de vele strafzaken. Strafzaken die, zo mogelijk, zo lang mogelijk gerekt, beter gezegd getraineerd, werden om uit het gevang te blijven ofwel om bewijzen en of geld en bezittingen te verdoezelen.
 
Het behoeft geen betoog dat, nu ze niet al te slim zijn, de dames en heren verdachte politici rechtshulp nodig hebben. Dus werden er advocaten ingehuurd. En nu ze zichzelf zo belangrijk achten waren dat natuurlijk geen pro deo advocaten, maar van die dure chique jongens.
 
In zijn onnozelheid dacht Frederick dat de verdachten, nu ze zat gejat hadden, zeer wel in staat waren om hun advocaat uit eigen zak te betalen. Nu was dat misschien financieel gezien ook wel zo, maar weer zet de werkelijkheid de fantasie voor joker.
 
De proceskosten van een hele serie verdachten van de PP, werd door de partij betaald. Nee, niet uit de partijkas, maar uit de openbare middelen. Dat kon omdat ze immers de absolute meerderheid hadden. Met andere woorden met geld van de belastingbetaler.
 
Dus in kort doet zich de volgende situatie voor. De burger betaalt belasting. De politici steken daarvan een, soms flink, deel in hun zak. Als ze dan gegrepen worden, wordt hun advocaat weer uit openbare middelen betaald. Ofwel de bestolene betaalt de verdediging van de dief die hem bestolen heeft. Dubbel de pisang.
 
Frederick Fluweel